พระ 1 : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 300 / 331

ธรรมาภาว วาสาร์ วิชาการทางพระพุทธศาสนา ฉบับที่ 1 ปี 2559 เป็นฉบับแปลภาษาจีนโบราณของคำภิรรคติวิเศษตะ (D2) ดังที่กล่าวไป 5. Kuo ch’ü hsien tsai yin kuo ching (過去現在因果經) 3 (T3:644b-645a) เนื้อหาที่ป

ฉบับนี้นำเสนอการศึกษาและแปลเนื้อหาจากคัมภีร์พระพุทธศาสนาหลายเล่ม รวมถึงเนื้อหาจาก “ธัมมจักกัปปวัตนสูตร” ซึ่งมีการอภิปรายถึงหลักการและแนวทางปฏิบัติทางพระพุทธศาสนาที่สำคัญ เช่น การเว้นห่างจากหนทางสุดโต่

WARDER, A.K. 2004 Indian Buddhism. Delhi: Motilal Banarsidass Publishers. (first printed. 1970) พระมหาสมชาย ฐานวุฑฺโฒ. 2558 “บทบรรณาธิการ.” ธรรมธารา วารสารวิชาการทางพระพุทธศาสนา 1(1): 3-7. กรุงเทพฯ:

บทความนี้นำเสนอเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาในอินเดีย พร้อมด้วยการวิเคราะห์งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง โดยมีการอ้างอิงหนังสือที่สำคัญ เช่น 'Indian Buddhism' โดย A.K. WARDER และการวิเคราะห์บทบรรณาธิการจาก 'ธรรมธารา'

การจัดหมวดหมู่คำสอน และสร้างระบบการถอดคำสอน เช่น พระวินัยซึ่งมีพระอุบาลีเป็นหัวหน้าหน้า เมื่อพระพุทธเจ้าทรงบัญญัติศัพท์ใหม่ขึ้น ก็รวบรวมเรียบเรียงเหตุการณ์อันเป็นต้นบัญญัติ ตัวพระบัญญัติอันเป็นเนื้อหา

เนื้อหานี้ว่าด้วยการจัดหมวดหมู่คำสอนที่สำคัญในพระพุทธศาสนา รวมถึงการรวบรวมและเรียบเรียงคำสอน โดยเฉพาะพระวินัยและพระธรรมที่เน้นความเหมาะสมในการเข้าใจและจดจำ พระอุบาลีเป็นหัวหน้าในเรื่องพระวินัย ขณะที่พ

พระภิฏฐิสูญสายพระอุบาสิทธิ์หน้าที่ทรงจำเวไนย พระภิฏฐิสูญสายพระอันทิรับหน้าที่ทรงจำมิฉัน เป็นตน อย่างไรก็ดี แม้ชาวพุทธเราจะเชื่อว่า เนื้อในพระวินัยและพระสูตรของพระไตรปิฏกมีมตั้งแต่ครั้งพุทธกาลและมีการ

บทความนี้ศึกษาเกี่ยวกับพระวินัยปฏิรูปในพระไตรปิฏก โดยนำเสนอผลการวิจัยที่แสดงให้เห็นว่าเนื้อหาในพระวินัยและพระสูตรถูกสืบทอดมาตั้งแต่พุทธกาล แม้จะมีการถกเถียงจากนักวิชาการเกี่ยวกับช่วงเวลาการเกิดขึ้นของ

ค.ศ. 404-409 โดยพระฤาชีพและคณะ อยู่ในพระไตรปิฎกฉบับไทโซ เล่ม 23 หน้า 1-470 ไม่มีฉบับภาษาทมิฬ ปัจจุบันค้นพบชิ้นส่วนใบลานภาษา สันสกฤตจำนวนมาก ลำดับเนื้อหาจากพระเวทย์บาลี เนื่องจากเนื้อหาส่วน กฤณิรุธั่งไ

บทความนี้สำรวจเนื้อหาจากพระไตรปิฎกฉบับไทโซและพระเวทย์ปูของนิกายมูลสัพิฏีกวาว โดยเน้นการเปรียบเทียบความแตกต่างของเนื้อหาจากฉบับภาษาทมิฬและภาษาสันสกฤต พร้อมศึกษาการค้นพบใบลานและผลกระทบทางวัฒนธรรมในเอเชี

6. พระวินัยปูรณสายนิยมหลังมิยะ 18 ((摩訶僧紙律), 大棕部 Mahāsamghika) ฉบับภาษาจีนแปลในปี ค.ศ. 416-418 อยู่ในพระไตรปิฏก ฉบับบาไทโซ เล่ม 22 หน้า 227-549 ไม่มีฉบับทับถมทับหลงเหลืออยู่ แต่ปัจจุบันมีกรมชุดพบชนิดส่

พระวินัยปูรณสายนิยมหลังมิยะ ที่แปลเป็นภาษาจีนในปี ค.ศ. 416-418 แสดงความแตกต่างจากพระวินัยบาลี รวมถึงโครงสร้างและจำนวนสิกขาบทที่ไม่เท่ากัน นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่ามีการบูรณะแบบหลังพุทธกาล ซึ่งอาจมีผลต

เราาจะเห็นได้อย่างชัดเจนจากตารางว่า ในสิกขาบท 7 หมวดแรก นอกจากหมวดปาจิตต์แล้ว พระวินัยปิฎกทุกนิยามมีจำนวนสิกขาขบใน 6 หมวดที่เหลือเท่ากันหมด ส่วนหมวดปาจิตต์มีจำนวนสิกขาขบที่บางนิยามมีความต่างกันอยู่ 2

การวิเคราะห์สิกขาบทในพระวินัยแบ่งออกเป็น 7 หมวด โดยมีทั้งความคล้ายคลึงและความแตกต่างในจำนวนและลำดับข้อของสิกขาบท ซึ่งพบว่าหมวดปาจิตต์เป็นหมวดที่มีการแตกต่างอย่างเด่นชัด และมีการศึกษาจาก Hirakawa (2000

บัญญัติไว้อมณฑปฤทธิ์ตามลักษณะที่รงบัญญัติไว้อแลว้แล้ว ท่านรูปนัน้ทังน้ฉใม่เห็นด้าย ท่านรูปนัน้พึงทักกวาด26 และฤทธิ์ของพระมาทก็สะสมได้รับความคิดเห็นจากทีพุทธออกเป็น เอกฉันท์ สําหรับในเรื่องนีัมความจริ

เนื้อหานี้อธิบายถึงการวิเคราะห์เกี่ยวกับลักษณะของสิลาขบเทน้อยและเสียวัตรตามที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติ โดยยกตัวอย่างถึงความคิดเห็นของพระเถระในเรื่องนี้ว่ามีความเห็นตรงกันในบางเรื่อง แม้จะมีการแตกต่างในรา

ภายหลังพุทธบรรพีพุทธา พระพุทธศาสนาได้แพร่ขยายออกไปกว้างขวางขึ้นอีก โดยเมื่อคราวสังคัปนากรครั้งที่ 2 คณะสงฆ์มีรากฐานมั่นคง แผ่ขยายไปถึงอินเดียตอนใต้ และอินเดียตะวันตก แม้คณะสงฆ์ได้แพร่ขยายไปอย่างกว้างข

บทความนี้สำรวจการขยายตัวของพระพุทธศาสนาและบทบาทของคณะสงฆ์ในยุคต่างๆ หลังพุทธบรรพีพุทธา โดยเฉพาะในการประชุมสงฆ์และปฏิรูปการปฏิบัติ ตามพระธรรมวินัย ซึ่งทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในคณะสงฆ์อย่างมีนัยสำคัญ

ข้อความจากภาพ: หากคณะสงฆ์กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งบัญญัติสิทธาขึ้นโดยผลการสงฆ์กลุ่มอื่นก็จะรู้ทันทีและเป็นไปไม่ได้ที่จะสงฆ์กลุ่มอื่นที่เหลือทั้งหมดจะยอมรับอธิปฏิบัติ 6.2.4 พระนิYAxisของทุกนิGกายลินวา่ว่า พระ

บทความนี้วิเคราะห์การบัญญัติสิทธาในพระปฏิรูปฌ์โดยพระสัมพุทธเจ้า ซึ่งเป็นสิทธาที่ถูกสร้างขึ้นในสมัยพุทธกาลและยังคงมีลักษณะที่ใกล้เคียงกับปัจจุบัน ข้อมูลจากการศึกษาทั้งหมดชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการสืบ

7. บทส่งท้าย อินเดียในอดีตเป็นสังคมที่ไม่เน้นการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร หลังพุทธกาลในช่วงแรกกว่า 400 ปี พระไตรปิฎกทั้งหมดก็ใช้กันอยู่ปัจจุบันก็ได้รับการสืบทอดมาโดยการท่องจำ (มูจปูรณะ) หากไม่นับรวม

ในอดีต อินเดียใช้การท่องจำเป็นหลักในการส่งต่อความรู้ พระไตรปิฎกถูกบันทึกภายหลังช่วงพุทธกาลประมาณ 400 ปี โดยมีจารึกพระเจาโคค เป็นหลักฐานเก่าแก่ที่สุดที่มีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร ก่อให้เกิดความเข้าใ

ธรรมภาษ วรรณวิชาการทางพระพุทธศาสนา ปีที่ 7 ฉบับที่ 2 (ฉบับรวมเล่มที่ 13) ปี 2564 บทนำ พระพุทธศาสนาปฏิรูปสงฆ์ของ “atman” (อาตมัน) หรือ “atta” (อัตตา) ซึ่งศาสนาพราหมณ์-ฮินดูถือว่าเป็นสิ่งที่เที่ยงแท้

บทความนี้พูดถึงการปฏิรูปของพระพุทธศาสนาเกี่ยวกับคำว่า “atman” และ “atta” ที่เกี่ยวข้องกับกรรมและการเกิดใหม่ พร้อมวิเคราะห์ความหมายของอันตรภาคระหว่างมรณภาพและการเกิดใหม่ ตามความเชื่อในพระพุทธศาสนา โดยอ

112 ธรรมวาระ วารสารวิชาการทางพระพุทธศาสนา ปีที่ 7 ฉบับที่ 2 (ฉบับรวบรวม 13) ปี 2564 พบว่าประชาชนนี้นับถือศาสนาพุทธแบบเถรวาทโดยส่วนใหญ๋ ยังคงมีความเชื่อว่ามีรูปแบบของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ระหว่างภพภูมิก่อ

บทความนี้นำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับความเชื่อในพระพุทธศาสนาเถรวาทที่ยังคงมีการยอมรับถึงสภาวะชั่วขณะหลังความตายก่อนเกิดใหม่ แม้จะมีแนวคิดที่ขัดแย้งในคัมภีร์อิทธิของเถรวาท และไม่ได้รับความสนใจจากวงการพุทธศาสต

122 ธรรมภิบาล วราวิสาภารวาทพระพุทธศาสนา ปีที่ 7 ฉบับที่ 2 (ฉบับรวบรวมที่ 13) ปี 2564 2.1 อันตรภาพและอันตราปรินิพพาย์ คำว่า “อันตรภา” (Skt, Pāli: antarābhava) ที่ถูกแปลลงรูปเป็น “อันตรภาพ” ในการแปลทับ

บทความนี้นำเสนอความเข้าใจเกี่ยวกับคำว่า 'อันตรภาพ' และ 'อันตราปรินิพพาย์' ในบริบทของพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะในมุมมองของคำศัพท์ในพระสูตรที่พบว่าไม่ปรากฏในนิยายฝ่ายบาลี แต่อาจพบในภาษาจีนและนิกายนั้นๆ รับรู

124 ธรรมาภาว วารสารวิชาการทางพระพุทธศาสนา ปีที่ 7 ฉบับที่ 2 (ฉบับรวมวาระที่ 13) ปี 2564 (3) อภิธรรมยายนุสาระ41 又聖教説有中有故, 諸契經言: “有有七種. 即五趣有,業有,中有.”41 อีกประกาศหนึ่ง คำสอนอัน เป็นประเสริฐกล่าวว่ามีอัน

บทความนี้มีการกล่าวถึงคำสอนที่สำคัญในพระพุทธศาสนาเกี่ยวกับ 'อันตราพ' หรือช่วงเวลาระหว่างมรณภาพจนถึงการเกิดใหม่ โดยสามารถแบ่งออกเป็น 7 ประเภท หรือ 5 ภพ และการอธิบายความหมายของคำว่า 'antara' และ 'bhava'

แนวคิดเรื่องอัตราผลของความตายในคติภูมิของแต่ละนิกาย (1) The Notion of Antarábhava in Abhidhamma Traditions (1) 3) อุบทิพา หมายถึง ช่วงขณะสัตว์นั้นปฏิสนธิในภพใหม่ 4) ปฎุปภาพ หมายถึง ช่วงเวลาตั้ง

บทความนี้สำรวจแนวคิดเกี่ยวกับอัตราผลของความตายในคติภูมิของแต่ละนิกาย โดยเน้นที่แนวคิดเรื่องอุบทิพาและปฎุปภาพ ซึ่งแบ่งช่วงเวลาของสัตว์ตามทฤษฎีอัตราผล นอกจากนี้ยังได้วิเคราะห์เนื้อหาจากโคตรตรสูตรและพระส

中有若無, 何名中処?……又經說有七善士趣, 謂於前五中般分三, 由處及時近中遠, 由處及時近中遠故。 60 1) อันตราปรินิพพาย 2) อุปัชฌาจ-ปรินิพพาย 3) ลังขรปรินิพพาย 4) สังขรปรินิพพาย 5) อุด-ธงโลต หากไม้อันตราภาพ สิ่งใดที่จะมีอันตราปรินิพพาย?

บทความนี้กล่าวถึงพระอนาคามีในพุทธศาสนา ซึ่งหมายถึงผู้ไม่เวียนกลับมาอีก โดยจำแนกออกเป็น 5 ประเภทที่เกี่ยวข้องกับอันตราปรินิพพาย และได้แบ่งออกเป็น 3 กลุ่มตามสถานที่และกาลเวลา เนื้อหาอ้างอิงจากงานศึกษาโด

ธรรมธาราวรรณวรารัตน์วิชาการทางพระพุทธศาสนา ปีที่ 7 ฉบับที่ 2 (ฉบับบิวรที่ 13) ปี 2564 ดังเช่นที่แสดงในพระสูตรในสัมยุกตคามและสัมยุตตนิกายด้านล่าง (1) สัมยุกตคาม พระสูตรที่ 27 (SA736) 如上說。差別者：［若比丘修習

บทความนี้กล่าวถึงพระสูตรในสัมยุกตคามและสัมยุตตนิกาย ที่อธิบายถึงการปฏิบัติธรรมของพระภิกษุและผลที่ได้รับจากการฝึกฝนเจ็ดอย่าง โดยเจาะจงถึงบทบาทและคุณค่าของการมีสัมมาทิฏฐิและการเข้าถึงนิพพานในหลายระดับ ผ

แนวคิดเรื่องอัตตรภาพหลังความตายในคัมภีร์อธิรรมของแต่ละนิกาย (1) The Notion of Antarabhava in Abhidhamma Traditions (1) ตามพระสูตรที่แสดงด้านบน พระอนาคามิมเป็นแบ่งออกเป็น 5 ประเภท คือ 1) อันตราปริมิพา

บทความนี้สำรวจแนวคิดเกี่ยวกับอัตตรภาพและการแบ่งประเภทของพระอนาคามิในคัมภีร์อธิธรรม โดยมีการวิเคราะห์ความแตกต่างในวรรณกรรมแต่ละนิกาย และความซับซ้อนในการตีความความหมายของพระอนาคามิ ซึ่งมีการแบ่งประเภทเป

บรรพณุกรรม • ภาษาไทย 1. คัมภีร์แปล มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย พระไตรปิฎกและอรรถกถาแปล เล่ม 16, 30, 81, 87. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2552. 2. หนังสือ เสถียร ไพสิฐนะทะ. ประวัติศาสตร์พระพ

บรรพณุกรรม รวมข้อมูลเกี่ยวกับแหล่งการศึกษาและวรรณกรรมที่สำคัญในพระพุทธศาสนา เช่น คัมภีร์แปลของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย และหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา นอกจากนี้ยังมีการวิเคราะห์นิยาย